جريان‌های سياسی دوران امامت حضرت هاديعلیه السلام را عمدتاً مي‌توان به دو دسته تقسيم كرد: دسته اول، جريان‌های مخالف اهل‌بیت، كه مهم‌ترين آنها «جريان عباسي» بود، و دستة دوم جريان‌های توانمندی كه چالشگر عباسيان بودند، «جريان‌های علوي» عمده‌ترين جريان‌های اين دسته به شمار مي‌آمدند. اين نوشتار به بررسی «جريان‌های علوي» پرداخته است. علويان با توجه به اصل كلامی «امامت»، خود را شايستة رهبری دينی و سياسی مسلمانان مي‌دانستند، به همين دليل حكومت عباسی را به رسميت نمي‌شناختند و سعی در براندازی آن و سپردن خلافت به «الرضا من آل محمّد» داشتند، در اين ميان ستم‌ها و فشار بيش از حدّ عباسيان بر شيعيان و اقدام به نسل‌كُشی عليه علويان، آتش قيام‌های علويان عليه حاكميت عباسی را شعله‌ورتر مي‌كرد، هرچند عدم همه جانبه‌نگری و كمبود نيروهای انقلابی در اردوی علويان از سويي، و سركوب شديد آنها از سوی ديگر مانع از به هدف رسيدن قيام‌ها شد. اگر چه امام هادي(ع)، نسبت به قيام‌های علويان ـ از آن جهت كه موجب تضعيف خلافت عباسيان مي‌شد ـ رضايت قلبی داشت، اما بنا به محذوراتي، تقيّه پيشه كرده و سعی مي‌نمودند اين حركات را به خود منتسب نكنند.
از جمله سرفصل های درج شده در این مقاله،  به  موارد ذیل می توان اشاره نمود:
1. شرائط سیاسی عصر امامت امام هادی(ع)
2 . جریان‌های علوی در دوران امام هادی(ع)
3 . علل ناکامی نهضت علویان
4 . چگونگی تعامل عباسیان با علویان
5 . موضع امام هادی(ع) در برابر قیام‌های علویان
6 . جریان تحت رهبری امام هادی

نوشتن دیدگاه

- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط موسسه امام هادی علیه السلام در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


تصویر امنیتی